Geplaatst: 15-6-2026
Vlak voordat de wekker af zou gaan, word ik wakker. Een ontbijt in de vorm van een kop koffie, de laatste spulletjes in de koffer en gaan!
Een kleine vijf minuten later al de eerste stop. Er gaan drie medereizigers mee uit Vriezenveen. Gezamenlijk rijden we naar Schiphol en tot mijn verrassing werd er halverwege, zo rond 4.50 uur, een droge worst tevoorschijn getoverd. Heerlijk!
Na het parkeren en de pendelbus komen we iets voor zessen aan op Schiphol. De overige medereizigers zijn er ook al. Ook van de groep van Jouke, die ook naar Islay gaat, komen de eerste deelnemers aan.
De security en douane worden zonder noemenswaardige problemen gepasseerd en dan tijd voor koffie. Daar zie ik voor het eerst, en zeker niet voor het laatst deze reis, Jouke.
Het boarden verloopt ook vlotjes en al gauw zitten we boven de wolken, op weg naar Glasgow. Na een rustige vlucht landen we rond half negen op de luchthaven.
Bij de douane is het rustig, dus ook hier zijn we snel doorheen. De huurauto wordt opgehaald en we beginnen aan de autorit van drie uur richting Campbeltown. Er wordt genoten van de omgeving en zo rond half één zijn we bij de COOP om de inwendige mens te versterken voordat de eerste whisky geproefd gaat worden.
Bij Springbank is ook Jouke met zijn groep en daarmee zit de rondleiding vol. We hebben dezelfde tourguide als twee weken geleden, dus succes weer gegarandeerd.
Na het proeven van nog wat aanvullende drams in de bar, gaan we naar Glen Scotia. Helaas is de shop gesloten, dus ‘moeten’ we een tussenstop maken bij The Kinloch Bar.
We rijden terug naar Kennacraig, waar de ferry al klaar ligt. Aan boord genieten we van een Fish & Chips. Er is enig golfslag, dus de golven klappen zo af en toe tegen de ramen. Na het ijsje drink ik met Jouke een kop koffie en praten we even bij.
Aangezien de haven van Port Ellen wordt gerenoveerd, komen we aan bij Port Askaig. Van daar is het nog een half uurtje rijden naar de B&B in Port Ellen: No.1 Charlotte Street. Na het inchecken doen we nog een drankje in the pub van de B&B. Er is vanavond live muziek, dus de sfeer is fantastisch. Na het afrekenen kom ik aan de praat met een Italiaan en hij biedt me nog een dram aan. Natuurlijk zeg ik geen nee, maar dit is wel de afsluiting van de dag.
Niet veel later val ik moe en tevreden in slaap.
Het enige dat aan het ontbijt ontbreekt is haggis, maar voor de rest is het een heerlijk Scottish Breakfast.
De eerste stop van de dag is bij Bruichladdich. Direct na de start van de tour wordt de eerste dram al ingeschonken! We worden meegenomen in de geschiedenis van de distilleerderij en tijdens de tour worden nog twee whisky’s geschonken, waarmee alle drie de expressies worden geproefd.
Hoewel de website anders aangeeft, is Kilchoman gesloten. We rijden door naar Bowmore voor een lunch bij The Cottage Cafe. Natuurlijk wordt er ook even wat geproefd bij de distilleerderij voordat we naar de tweede tour van de dag gaan: Lagavulin. En terwijl de groep op tour is, zit ik even heerlijk, te knikkebollen, in het cafe.
We parkeren de auto bij de B&B en gaan met de benenwagen naar het restaurant: Sea Salt Inn. Met goed gevulde buikjes gaan we terug naar het hotel, waar in de bar nog een feestje wordt gevierd als afsluiting van een begrafenis (dit was ook de eerste keer in mijn leven dat ik word uitgenodigd voor een dergelijk feest). We schatten in dat de meeste mensen van het feestje al behoorlijk aangeschoten zijn en besluiten om in de lounge van de B&B te gaan zitten. Dus nog snel even terug naar de Spar voor koud bier. Een van de medereizigers had bij Bruichladdich een heerlijk whisky gekocht. En zodoende wordt de avond passend afgesloten.
Het ontbijt is weer stevig en dat is vandaag ook wel nodig.
We rijden eerst even terug naar Bruichladdich voor een foto van de Yellow Submarine. Daarna poging twee voor Kilchoman, die vandaag wel geopend is. De groep van Jouke is hier ook en heb zullen we vandaag vaker zien. De drie complementary drams worden geproefd en dan op naar Caol Ila voor de tour en tasting. Ook hier is de andere groep aanwezig. En als beide groepen meegaan op tour, drinken Jouke en ik een kop koffie met uitzicht op The Paps of Jura.
Onze lunch bestaat uit cakejes en chips, aangezien de keuken bij Caol Ila gesloten is en er geen andere mogelijkheid is in de buurt.
Want in de middag worden we verwacht bij Bunnahabhain voor de befaamde Warehouse tasting. Ook ditmaal onder de bezielende leiding van David. Er zijn veel deelnemers, dus de Christmas Setting (zoals zij het noemen) wordt opgesteld. De anderhalf uur, waarin vier drams uit het vat worden geproefd, vliegen voorbij. In de shop wordt ook nog de ‘1992’ geproefd, volgens enkelen van de groep de meest fantastische whisky de ze ooit hebben geproefd.
Voor de culturele deel van de reis maken we, samen met de groep van Jouke, een stop bij Finnlaggan. Onder een stralende zon, worden de restanten van ‘The Lords of the Isles’ bewonderd.
Het diner is bij het Lochside restaurant in Bowmore. Daar spreek ik ook Vivian even en na het eten krijg ik plots een dram aangereikt. De Italianen zitten hier ook te dineren en hebben deze voor mij besteld. Helaas kan ik ‘m niet zelf proeven, want we moeten nog met de auto terug naar het hotel. Maar één van mijn medereizigers offert zich gewillig op.
Terug bij het hotel is het tijd voor voetbal. Het Nederlands elftal speelt tegen Japan. We kunnen twee keer juichen, maar helaas ook twee keer huilen. Na de wedstrijd komen er drie Japanners tevreden binnenlopen. Ze schrikken enigszins als ze horen dat we Nederlanders zijn, maar een koud biertje breekt al snel het ijs.
De maandag staat weer in het teken van reizen. Eerst richting de veerboot, dan een kleine twee uur varen. Het water is als een biljartlaken, dus een rustige vaart. We maken in Inveraray een tussenstop voor de inwendige mens en om nog wat souvenirs in te slaan. En iets over drieën leveren we de bus, met 414 mijl op de tellen, weer schadevrij in bij het verhuurbedrijf.
Na de security wordt er nog wat taxfree ingeslagen en dan op naar de gate. Blijkbaar heeft het reserveringsprogramma van KLM gedacht dat het leuk is om de drie grootste kerels naast elkaar te laten zitten. Gelukkig vindt de stewardess het geen probleem dat ik ga staan tijdens de vlucht. En zodoende maken we het toch nog een goede vlucht voor ons allen.
Na de koffers weer te hebben opgehaald, lopen we richting aankomsthal en daar waar de reis begon (bij het meetingpoint) nemen we afscheid van twee medereizigers. Met de anderen gaan we met de pendelbus naar P3, waar we van de andere twee medereizigers afscheid nemen.
We maken nog een tussenstop bij de Burger King in Diemen en als ware ‘Lords’ vervolgen we onze weg. We moeten terug via Zwolle en tegen half twaalf zet ik de drie heren weer veilig thuis af. Iets later ben ik zelf ook thuis en is ook deze prachtige reis weer ten einde.